Tatiana Huezo is eregast van IDFA 2026

IDFA verwelkomt de gelauwerde filmmaker Tatiana Huezo als eregast van de komende festivaleditie. Huezo werd geboren in El Salvador en groeide op in Mexico. In haar werk beweegt ze zich tussen documentaire en fictie, waarbij ze onderzoekt hoe de gewelddadige gevolgen van georganiseerde misdaad en politieke onrust doorwerken in het intieme leven van families en gemeenschappen. Met een scherp oog voor de werkelijkheid en een bijzonder sensitieve benadering van beeld en geluid weet ze herinneringen en ervaringen invoelbaar te maken. IDFA vertoont een compleet retrospectief van Huezo’s werk. 

Met haar eerste lange film, The Tiniest Place (2011), kreeg Huezo internationaal erkenning. De film – een liefdevolle ode aan de veerkracht en verbondenheid van de bewoners van een tijdens de burgeroorlog in El Salvador weggevaagd bergdorp – werd op meer dan tachtig internationale festivals vertoond en sleepte verschillende prijzen in de wacht. In The Echo (2023), ondersteund door het IDFA Bertha Fonds, volgt Tatiana Huezo de jongste bewoners van een afgelegen dorp in het noorden van Mexico. Hun dagelijks bestaan speelt zich af tegen de indrukwekkende, bijna mythische omgeving van het Mexicaanse platteland, waar tradities en verwachtingen steeds vaker botsen met hun verlangen naar zelfstandigheid. Het project werd in 2021 tijdens IDFA Forum gepresenteerd en won twee jaar later de prijs voor Beste Documentaire op filmfestival de Berlinale. 

Ook stelde Huezo een persoonlijke Top 10 samen van films die de mogelijkheden van documentairecinematografie laten zien.

Tijdens het festival gaat Huezo uitgebreid in gesprek met IDFA’s artistiek directeur Isabel Arrate Fernandez in Pathé Tuschinski op maandag 15 november. 

Dead Angle is het meerjarige focusprogramma van IDFA, waarin documentaires zichtbaar maken wat zich buiten ons directe blikveld afspeelt. Na Borders (2024) en Institutions (2025) sluit het programma af met Common Ground, dat onderzoekt op welke manieren mensen elkaar vinden en samenkomen. Dat kan gaan om uitzonderlijke vormen van solidariteit en gezamenlijk verzet, maar ook om de alledaagse dynamiek van gemeenschappen en de vanzelfsprekende, maar wezenlijke rol van de publieke ruimte. 

Verschillende van de al aangekondigde films laten zien wat solidariteit kan betekenen in tijden van crisis. In Shinsuke Ogawa’s baanbrekende The Battle Front for the Liberation of Japan – Summer in Sanrizuka (1968) trekken boeren en studenten gezamenlijk ten strijde tegen de uitbreiding van de luchthaven van Narita bij Tokio. Barbara Kopples met een Oscar bekroonde American Dream (1990) volgt de langdurige staking in een vleesverwerkingsfabriek in Minnesota en brengt op indringende wijze de ongelijke strijd tussen arbeid en kapitaal in beeld. 

Andere films richten zich juist op de meer alledaagse vormen van verbondenheid. In The Balcony Movie (2021) verandert het trottoir van Warschau in een toneel voor toevallige ontmoetingen. Vanaf zijn balkon filmt Paweł Łoziński voorbijgangers die spontaan met hem in gesprek raken, wat uitmondt in een intiem portret van een buurt en haar bewoners. In Work in Progress (2001) laat José Luis Guerín zien hoe gentrificatie niet alleen het straatbeeld van een levendige wijk in Barcelona verandert, maar ook de onderlinge relaties die er door de jaren heen zijn ontstaan onder druk zet. Felipe Bustos Sierra’s Everybody to Kenmure Street (2026) brengt een ander voorbeeld van collectief verzet: honderden inwoners van Glasgow komen in actie om te voorkomen dat twee buurtbewoners worden uitgezet.

Samen nodigen de films in Common Ground het publiek uit stil te staan bij wat het betekent om elkaar te vinden en een gedeelde basis te zoeken — juist in donkere tijden een krachtig gebaar van menselijkheid en hoop. De volledige selectie wordt op 13 oktober bekendgemaakt. 

DocLab bestaat 20 jaar. Ter gelegenheid van het jubileum kijkt het nieuwemediaprogramma terug op de afgelopen twintig jaar, maar vooral ook vooruit. Onder de titel Shared Realities worden belangrijke werken uit de DocLab-geschiedenis opnieuw voor het voetlicht gebracht en wordt de blik gericht op de toekomst. Want nu we ons makkelijker dan ooit kunnen terugtrekken in onze eigen, zelfgekozen werkelijkheden, dringt zich een belangrijke vraag op: zijn we nog bereid een werkelijkheid met elkaar te delen?

De titel sluit aan bij de lancering van het internationale samenwerkingsverband Shared Realities, dat dit jaar van start gaat. Het consortium brengt kunstenaars, onderzoekers, academische partners, presentatieplekken en culturele organisaties samen om nieuwe manieren te ontwikkelen voor het maken, presenteren en duurzaam ondersteunen van immersieve kunst. 

IDFA DocLab keert dit jaar terug met een tentoonstelling op verschillende locaties: de Brakke Grond, het ARTIS-Planetarium, Droog en het Tobacco Theatre. Het programma brengt uiteenlopende immersieve kunst samen, waarin verschillende disciplines elkaar ontmoeten. De komende weken worden meer jubileumprojecten en programmaonderdelen bekendgemaakt. De volledige selectie van IDFA DocLab wordt op 13 oktober gepresenteerd. 

IDFA zet de Amerikaanse filmmaker, producent, editor en acteur William Greaves (1926–2014) in de schijnwerpers. Met dit programma brengt het festival het werk van een vernieuwende en lange tijd onderbelichte filmmaker opnieuw onder de aandacht. In zijn films over de zwarte Amerikaanse geschiedenis en cultuur volgt Greaves hoe mensen zich organiseren, samenwerken en met elkaar in conflict raken. Daarbij speelde hij voortdurend met de grenzen van de documentaire en met de vraag hoe film maatschappelijke en politieke ontwikkelingen zichtbaar kan maken. 

Een van de hoogtepunten is het onlangs voltooide Once Upon a Time in Harlem (2026), een bijzonder cinéma-véritéportret dat Greaves in 1972 op 16mm filmde tijdens een reünie van prominente figuren uit de Harlem Renaissance in het appartement van Duke Ellington. De film werd na Greaves’ dood voltooid door zijn zoon en kleindochter, David en Liani Greaves. De cultfilm Symbiopsychotaxiplasm: Take One (1971) speelt zich af tijdens een fictieopname in Central Park, waar een filmploeg steeds meer onderwerp van de film zelf wordt. The Fight [The William Greaves Director’s Cut] (1973) legt ondertussen de geladen sfeer vast rond het legendarische titelgevecht tussen Joe Frazier en Muhammad Ali. 

Sinds de oprichting in 1988 is IDFA uitgegroeid tot een internationaal toonaangevend instituut voor de creatieve documentaire. Het biedt een inspirerende ontmoetingsplek waar filmmakers, kunstenaars, publiek en professionals van over de hele wereld samenkomen. IDFA’s brede aanbod omvat een publieksfestival met film en nieuwe media, fondsen, markten, talentontwikkeling en educatieprogramma’s – én een documentaire-hub in het Vondelpark (Het Documentaire Paviljoen) die het hele jaar door actief is. 

De 39ste editie van IDFA vindt plaats van 12 tot en met 22 november. In september en oktober maakt het festival stapsgewijs meer programmaonderdelen bekend. De titels van de laatste competities en de volledige selectie worden op dinsdag 13 oktober gepresenteerd. 

· Foto's van Tatiana Huezo en filmstills zijn hier beschikbaar  
· Alle persinformatie is te vinden op idfa.nl/pers  
· Pers kan zich voor IDFA hier accrediteren  
· Kaartverkoopdata IDFA 2026 
 · Complete film- en nieuwemediaselectie bekend op dinsdag 13 oktober  

Voor meer informatie over IDFA 2026 (preview films, interviewaanvragen, etc.) kun je contact opnemen met Reinate van Broekhuizen (reinate@idfa.nl). Voor meer informatie rondom het DocLab-programma kun je contact opnemen met Michel Langendijk (michellangendijk@idfa.nl).

Dead Angle wordt ondersteund door Vfonds.

IDFA DocLab wordt mogelijk gemaakt door: Ministerie van Onderwijs, Cultuur en Wetenschap, Creative Europe Media, Stimuleringsfonds Creatieve Industrie, Creative Industries Immersive Impact Coalition, Nederlands Filmfonds en Agog.